Ekspertyza · Gry i symulacje
Budujemy interaktywne doświadczenia w przeglądarce: reguły, które się stosują, stan, który się zmienia, i powód, dla którego osoba robi kolejny krok. Pięć projektów zbudowanych na tym samym stacku, cztery z nich publicznie otwarte już teraz.
Już zbudowanePięć własnych wdrożeń na tym samym stacku, z których cztery może otworzyć każda osoba bez pytania nas o zgodę: humanoid-sim.megapromoting.com, vision.megapromoting.com, www.megapromoting.com/satelit/ i relieva.vercel.app — wszystkie 200 przy weryfikacji z 06.09.2026. Three.js pojawia się w 17 plikach źródłowych napisanych przez nas, w pięciu repozytoriach. Zastrzeżenie, które zmienia połowę strony: Unity i Unreal NIE pojawiają się nigdzie w naszym kodzie — ani w pliku, ani w projekcie, ani nawet jako zainstalowana aplikacja. Ta część pozostaje ofertą z warunkami i jest tak zapisana, a nie jako realizacja.
Budujemy gry, symulacje i interaktywne doświadczenia otwierane z linku. Bez instalacji, bez sklepu, bez wtyczki: silnik to Three.js nad WebGL, a publiczność wchodzi, klikając adres. To jest stos, który możemy pokazać — pięć zbudowanych projektów, cztery z nich publiczne, wszystkie otwierane przez każdą osobę, która chce je sprawdzić.
Gra to nie jest ładna strona. To reguły, które się stosują, stan, który się zmienia, i powód, dla którego osoba robi kolejny krok. W naszej grze śledczej tym powodem jest zegar 72-godzinny: jedna riposta kosztuje 10 minut, przejazd przez miasto 30, a o godzinie zamknięcia akta zamykają się z Tobą albo bez Ciebie. W symulacji robotów powodem jest ciekawość: ten sam robot, ten sam skok, inna grawitacja.
Część, którą traktujemy poważniej niż zwykle, to pochodzenie. W symulacji najłatwiejszym kłamstwem jest pozwolić, by ładna animacja uchodziła za wykazaną fizykę. W symulacji robotów wszystkie 15 działań w interfejsie są oznaczone w kodzie jako `cinematic`, panel dowodów aplikacji deklaruje `actionValidation: "none"`, a brama uruchomienia projektu odpowiada dziś „Release qualification: blocked”. Wolimy opublikować bramę, która odmawia, niż stwierdzenie, którego nie możemy obronić.
O Unity i Unreal mówimy wprost: przyjmujemy je na zamówienie, ale nie mamy żadnego zrealizowanego projektu na nich. To, co następuje po tym zdaniu — warunki, ryzyka i jak zaczynamy — jest napisane niżej, nie ukryte w przypisie.
Co obejmuje
Prototyp bez żadnej tekstury, ale z poprawną regułą, mówi więcej niż ładna scena bez stawki. W grze detektywistycznej reguła oznacza pięć postaci, osiem wskazówek, z których trzy są twardym dowodem, cztery motywy, cztery zakończenia i zegar 72-godzinny, w którym każda kwestia skraca czas o 10 minut, a przemieszczenie o 30. Godziny 00:00–07:00 są pomijane automatycznie, żeby zegar nie zużywał się we śnie.
Ta sama biblioteka w pięciu repozytoriach: Three.js 0.184–0.185, czasem przez `@react-three/fiber` i `@react-three/drei`, czasem pisana bezpośrednio. Dwa projekty używają wariantu React; dwa inne piszą czysty Three.js, aż do poziomu, na którym ręcznie zarządzamy atrybutami bufora. Największy własny silnik ma 1.824 linie i rysuje wszystkie satelity jako jeden obiekt `THREE.Points`, z atrybutami pozycji, koloru, rozmiaru i przezroczystości aktualizowanymi na miejscu, klatka po klatce.
Shader na tej stronie ma trzy poziomy: `low` z 24 iteracjami raymarchingu i współczynnikiem pikseli 0,5, `medium` z 40 i 0,65, `high` z 80, precyzją `highp` i współczynnikiem ograniczonym do 2. Wybór jest automatyczny: na telefonie spada do `low`, a każde urządzenie z 4 rdzeniami lub mniej jest degradowane z `high` do `medium`. Jeśli brakuje WebGL, komponent wygasza się poprawnie zamiast rzucać błędem. Ta sama dyscyplina w innych projektach: limit 1,6 w scenie miasta i 1,75 w scenie terenu, 1,5 na telefonie w demonstratorze świata, z pętlą renderowania zatrzymaną, gdy canvas znika z ekranu.
Miasto z 9.506 budynkami nie oznacza 9.506 obiektów. Każdy ślad z OpenStreetMap staje się `ExtrudeGeometry` bez fazowania i z `curveSegments: 1`, dostaje kolor zapisany bezpośrednio w wierzchołkach, ma usuwany atrybut `uv` — a potem wszystko scala się w jedną geometrię przez `mergeGeometries`. Zdegenerowane pierścienie geometryczne z danych publicznych są pomijane przez `try`/`catch`, a nie zostawiane, by przewróciły stronę.
Prawda sprawy nie leży na stronie. Akta pięciu postaci — biografia, sekret, warunek, przy którym pęka — znajdują się w pliku, który zaczyna się od `import "server-only"` i nie może zostać zaimportowany z klienta. Postać sygnalizuje odblokowaną wskazówkę przez tag, którego gracz nie widzi, a serwer akceptuje to tylko wtedy, gdy ta postać ma prawo przekazać tę wskazówkę. Model, który wymyśla wskazówkę nie należącą do niego, jest ignorowany, a nie uznawany.
Postać odpowiada krótko i defensywnie po rumuńsku, ale po rosyjsku staje się gadatliwa i niebezpiecznie szczera — reguła jest zapisana w jej aktach, a pierwsza wypowiedź po rosyjsku zwiększa jej pewność siebie. Mikrofon podąża za tym samym językiem (`ru-RU` lub `ro-RO`). Tam, gdzie lokalizacja jest klasyczna, idziemy dalej: symulacja robotów ma osiem języków, z arabskim wyraźnie oznaczonym jako zapis od prawej do lewej.
Wysokość skoku skaluje się stosunkiem grawitacji, okres chodu z 2π√(L/g), liczba Froude’a z v²/(g·L), a opór powietrza z gęstością atmosfery planety. Autonomia baterii przechodzi przez funkcję spadku zależną od temperatury z czterema progami: powyżej 20 °C bez zmian, powyżej 0 °C `0,85 + 0,0075·T`, powyżej −20 °C `0,55 + 0,015·T`, powyżej −40 °C `0,12 + 0,02·T`, a poniżej tego 5 %. Chód to kinematyka odwrotna z dwoma segmentami, rozwiązana przez twierdzenie cosinusów, ze współczynnikiem podparcia 0,6 na cykl.
Atmosfera gry detektywistycznej nie ma żadnego pliku audio: deszcz to różowy szum filtrowany dolnoprzepustowo do 1.400 Hz i górnoprzepustowo do 300 Hz, zapętlony; trzaski winylu to krótkie impulsy generowane co 180 ms; grzmot to wybuch szumu z wykładniczym zanikiem, zaprogramowany na 18–48 sekund. Deszcz wizualny to osobny canvas 2D, do 180 pochylonych kropli. Głos działa w obie strony: dyktowanie przez interfejs rozpoznawania mowy przeglądarki i repliki syntetyzowane per postać przez ElevenLabs `eleven_multilingual_v2`, MP3 44,1 kHz / 128 kbps.
Roboty Unitree G1 i Go2 przychodzą w MJCF, formacie MuJoCo, który nie ma standardowego loadera dla Three.js. Napisałem go: 170 linii, które czytają XML, odbudowują hierarchię ciał, wyodrębniają każdy przegub z osią i zakresem oraz ładują geometrię przez `STLLoader` i `OBJLoader`. Do sceny trafia 67 plików mesh, 62 MB — 29 napędzanych przegubów w humanoidzie, 12 w czworonożnym, policzonych w bloku `<actuator>` każdego modelu.
Jak to wygląda
Pisemy, co zyskuje gracz, co traci, ile kosztuje działanie i kiedy się kończy. Dostarczamy dokument zasad i listę stanów — nie moodboard. Jeśli reguła nie trzyma się w czytaniu, nie trzyma się też narysowana.
Gra śledcza przechodzi w całości i bez żadnego klucza API: trasa opiera się na zestawie 237 wierszy skryptowanych dialogów, a głosy stają się głosami przeglądarki. Tak można zobaczyć grę od początku do końca przed zapłatą za pierwszy token. Tę samą logikę stosujemy w każdym projekcie: tryb demonstracyjny to wymóg dostawy, nie pocieszenie.
Od początku ustalamy cel: na jakim urządzeniu ma działać akceptowalnie, jaki jest limit stosunku pikseli, ile poziomów jakości istnieje i kiedy zatrzymuje się pętla. Potem treść układa się w ten budżet. To odwrócona kolejność względem zwykle stosowanej i dlatego nasze sceny nie rozpadają się na telefonie.
Każda wyświetlana wartość otrzymuje status: zmierzona, wywnioskowana ze źródeł albo symulowana. Teren w symulacji robotów ma w scenie oznaczenie `visual_only`, aby nikt nie pomylił go z powierzchnią kolizji. Dostarczamy etykietę razem z wartością; to dodatkowa praca przy budowie i jedyna rzecz, która utrzymuje stronę uczciwą po naszym odejściu.
Na końcu przekazujemy kod, zasoby wraz z ich licencjami oraz pisemną listę tego, co nie jest gotowe. Symulacja robotów jest opublikowana jako statyczny build serwowany przez Nginx i nie ma automatycznego pipeline’u publikacji — jest to zapisane we własnym README, nie w wewnętrznej nocie. Wolimy, aby lista braków pochodziła od nas.
Dane
Pytania, które zadaje każdy, kto ma inspektora ochrony danych — postawione tutaj, zanim on je zada.
Przykład
Sytuacja
Zespół chce pokazać w prezentacjach, jak zachowuje się robot na Księżycu w porównaniu z Ziemią, bez tego, by techniczna publiczność na sali mogła powiedzieć „to tylko animacja”.
Co zbudowaliśmy
Model robota wczytuje się z jego rzeczywistego formatu — MJCF, przez napisany przez nas loader, z każdym stawem i jego zakresem; w humanoidzie wchodzi 29 stawów napędzanych. Chód to odwrotna kinematyka z dwoma segmentami, z współczynnikiem podparcia 0,6. Grawitacja zmienia wartości we wzorach, nie prędkość animacji: wysokość skoku skaluje się względem stosunku grawitacji, okres kroku z 2π√(L/g), autonomia baterii przechodzi przez spadek zależny od temperatury z czterema progami. Teren jest generowany deterministycznie z ziarna planety — 80 m boku, amplituda 0,18 m na Ziemi i 0,58 m na Księżycu — i ma w scenie oznaczenie `visual_only`, aby nikt nie wziął go za powierzchnię kolizji. Oddzielnie od przeglądarki działa walidacja numeryczna w MuJoCo, z krokiem 1 ms, która zapisuje wynik do wersjonowanego raportu JSON z odciskiem modelu.
Co z tego wyszło
Scena otwiera się z linku, w ośmiu językach, w tym z pismem od prawej do lewej. Każde działanie w interfejsie jest uczciwie oznaczone — dziś wszystkie jako podgląd kinematyczny — a panel rozwijany pokazuje dokładnie, co zostało sprawdzone numerycznie, a co nie. Gdy ktoś na sali pyta „czy to zostało udowodnione?”, odpowiedź jest na ekranie, nie w opowieści.
Czego nie mówi ten przypadek
Zakłada model robota w otwartym formacie, z jego sprawdzoną licencją; pisaną listę wartości, które mają być wyświetlane; oraz zgodę, że wartości nieweryfikowane pozostają tak oznaczone, także w prezentacjach sprzedażowych. Bez trzeciego punktu projekt nie jest tym.
Pytania
Three.js nad WebGL, w przeglądarce. Powód jest praktyczny: dostarczany element to link. Nie ma instalacji, nie ma sklepu, nie ma procesu recenzji, a poprawka trafia do wszystkich w momencie publikacji. Używamy go w pięciu repozytoriach — wersje 0.184 i 0.185 — czasem przez `@react-three/fiber` i `@react-three/drei`, czasem pisane bezpośrednio, aż do poziomu, na którym ręcznie obsługujemy atrybuty bufora. Cztery z projektów są teraz publicznie otwarte, więc stwierdzenie da się sprawdzić bez pytania nas.
Bierzemy to na zamówienie, ale uczciwa odpowiedź zaczyna się inaczej: nie mamy żadnego projektu dostarczonego w Unity ani Unreal. Przeszukaliśmy cały kod na stacji roboczej — brak odniesień do `UnityEngine`, brak pliku `.uproject`, brak `.csproj`, brak makr Unreal. Silniki nie są nawet zainstalowane. Co zmienia się praktycznie, jeśli wybierzesz jeden z nich: dostarczany element nie jest już adresem internetowym, lecz buildem na platformę; dystrybucja przechodzi przez sklep albo instalator; a warunki licencyjne są tymi opublikowanymi przez Unity, odpowiednio Epic, na datę projektu, i sprawdzamy je wtedy, a nie zakładamy. Jak działamy: zaczynamy od płatnego prototypu i, jeśli projekt wymaga doświadczenia z silnikiem, którego nie mamy wewnątrz, mówimy to przed umową.
Tak, i to decyzja podjęta przy budowie, a nie nadzieja. Shader na tej stronie ma trzy poziomy jakości — 24, 40 i 80 iteracji — i sam się skaluje w dół: na urządzeniach mobilnych startuje na najlżejszym, a na każdym urządzeniu z 4 rdzeniami lub mniej maksymalny poziom staje się środkowym. Współczynnik pikseli jest ograniczony wszędzie: 0,5 na niskim poziomie tutaj, 1,5 na mobile w demonstratorze świata, 1,6 i 1,75 w dwóch scenach miejskiej mapy. Gdy canvas wychodzi poza ekran, pętla się zatrzymuje. Czego nie mogę dać: liczby klatek na sekundę dla konkretnego telefonu — nie mamy takiego publicznego pomiaru, więc nie wymyślamy go.
Wszystko, co dotąd zbudowaliśmy, otwiera się w przeglądarce. Trzy z projektów to statyczne buildy serwowane przez Nginx z naszego serwera; jeden jest na Vercel. Gra instalowana — desktop, telefon albo konsola — to inna rozmowa: wymaga konta deweloperskiego, procesu recenzji, klasyfikacji wiekowej i najpewniej innego silnika. Żaden z naszych projektów nie jest dystrybuowany przez sklep, więc to byłaby nowa droga, z własnymi krokami.
Kod napisany dla projektu należy do Ciebie, a warunki zapisuje się w umowie przed rozpoczęciem pracy. W przypadku zasobów liczy się rozróżnienie: te wygenerowane z prymitywów albo z danych publicznych przychodzą bez dodatkowych ograniczeń — pojazd w demonstratorze świata jest zbudowany z pudeł, kapsuł i cylindrów, miasto w scenie miejskiej to OpenStreetMap na Copernicus DEM. Zaimportowane zachowują swoją licencję: roboty Unitree są BSD-3-Clause z MuJoCo Menagerie, z informacją obok modelu. W projekcie z grafiką tworzoną na zamówienie źródło i własność każdego zasobu ustala się na liście, zasób po zasobie.
To najuczciwsze zastrzeżenie, jakie mamy. Żaden z pięciu projektów nie ma współdzielonego stanu między graczami: gra śledcza trzyma wszystko w `localStorage`, symulacja robotów trzyma stan w pamięci strony. Gra dla wielu osób jednocześnie wymaga autorytatywnego serwera stanu, synchronizacji i obsługi opóźnień sieci — nowych elementów, a nie opcji do zaznaczenia. Da się to zbudować, ale wchodzi do projektu jako osobny podsystem, z własną pracą, a nie jako opcja.
Nie podam liczby, której nie mogę obronić. Podaję kolejność: pierwsza dostawa to grywalny prototyp z poprawną regułą i minimalną grafiką, a on musi działać bez żadnego klucza API — tak jak nasza gra śledcza przechodzi w całości na skryptowanych dialogach. Dopiero po utrzymaniu reguły dodaje się grafikę, głos i model. Jeśli dostawca obiecuje termin, zanim zobaczy regułę, obiecuje coś, czego nie zmierzył.
Zużycie kontrolujesz przez limity zapisane w kodzie, nie przez nadzieję. W grze śledczej: historia wysyłana do modelu jest ucinana do ostatnich 20 wiadomości, wiadomość gracza do 600 znaków, odpowiedź do 400 tokenów, a maksymalny czas oczekiwania to 45 sekund. Synteza mowy ucina tekst do 900 znaków. Każdy z tych progów to linia, którą możemy przesunąć razem, z bezpośrednim skutkiem na fakturę. I pozostaje tryb bez kluczy, w którym gra działa na skryptowanych dialogach i nic nie zużywa.
Nie twierdzimy, że animacja jest udowodniona fizycznie. W symulacji robotów wszystkie 15 akcji są oznaczone w kodzie jako `cinematic`, panel dowodów deklaruje `actionValidation: "none"`, a weryfikator uruchomienia odpowiada dziś „Release qualification: blocked”, ponieważ odpowiedź 5 ms ogranicznika stawu nie jest skalibrowana na rzeczywistym sprzęcie. Nie dostarczamy multiplayera jako ukrytej opcji. Nie przedstawiamy się jako studio Unity ani Unreal. I nie umieszczamy dema w ofercie bez powiedzenia, czy jest publiczne — nasza gra śledcza na przykład działa tylko lokalnie i nie ma adresu.
24 z nich to kod i pliki z naszych repozytoriów. Nie publikujemy ich nazw ani numerów linii: razem, na jednej stronie, opisałoby to zbyt dokładnie, jak zbudowane są systemy, które nie należą tylko do nas. Przechodzimy je razem z Tobą, w repozytorium, na życzenie — weryfikacja pozostaje możliwa, tylko odbywa się w rozmowie.
Opowiedz nam o swoim procesie. Wspólnie ustalimy, co warto zbudować, co da się połączyć i jak sprawdzimy wynik.