Bir QR kodu. Ya da ışıkla geçen bir dosya.

Sahte bir kamera zinciri üzerinden, saniyede 10 karede, kodların görüntünün büyük kısmını modül başına kameradan 3-5 piksel doldurduğu durumda, dört yapılandırmanın hepsi doğrulanmış hash ile çıktı: tek bant siyah-beyaz 15,8 KB/s, dört bant siyah-beyaz 37,7 KB/s, tek bant renkli 40,1 KB/s, dört bant renkli 115,7 KB/s. Tek bant renkli, dört bant siyah-beyazı geçti. Kaçırma oranı her yerde sıfırdı. Rakamların nereden geldiğini unutmayın: kusursuz geometrik kareler, objektifsiz ve hareketsiz. Gerçek bir telefon henüz bunların önüne konmadı.

Kameradan 1920x1080 çözünürlükte saniyede 30 kare istenir; arka kameraya öncelik verilir; Android bu kısıtı reddederse, herhangi bir kameraya düşeriz. Yakalanan her kare, kod çözmeden önce uzun kenarda 1280 px’e küçültülür. Gerçekte önemli olan çözünürlük değil, bir modüle kaç sensör pikselinin düştüğüdür: siyah-beyaz için yaklaşık üç, renk için yaklaşık iki katı gerekir; çünkü telefonun video zinciri genellikle 4:2:0 verir ve her iki renk düzlemini de her iki yönde yarıya indirir. İnce renk ayrıntısı, gerçek bir kameranın yok ettiği ilk şeydir.

Çünkü gönderen cihazın ölçebildiği tek şey, kendi kodlayıcılarının kaç sembol ürettiği ile kendisinden kaçının istendiği arasındaki farktır — iki karış ötede duran bir kamera hakkında değil, bir işlemci hakkında bir ifadedir. Bir dizüstü bilgisayar hiçbir zaman bir basamağı kaçırmaz, bu yüzden „sıfır kaçırma”yı „devam et” diye okuyan bir kontrolcü en üste kadar çıkar ve ekrana saniyede otuz kez değişen dört kod koyar; bunları hiçbir şey tarayamaz. Bu gerçekten bir kez teslim edildi ve bir kişi bunu bir dakikada buldu. Şimdi otomatik mod bir şeritle, siyah-beyaz, 26. sürüm ve saniyede 15 kareyle sınırlandırılmıştır. 15 yuvarlak bir sayı değildir: bir telefon kamerası 30’da kaydeder ve ekranla senkron değildir, bu yüzden bir kare tümüyle yakalanabilmesi için arka arkaya iki pozlama — 67 ms — boyunca gösterilmelidir.

Özel bir şey olmaz ve asıl amaç da budur. Kurtarma için sıra numarası yoktur. Kodlayıcı, kaynak sembollere göre 2x oranında onarım paketleri üretir — bu kodda ölçüldü: %60 kare kaybında yaklaşık 2x K’lik bir set, liste hiçbir zaman ikinci kez gösterilmeden 2 MB’ı kurtarır. Mutlak üst sınır 60.000 pakettir; bunun üstünde gönderen, listeyi daha sık yeniden başlatır; bu da belleğe değil, zamana mal olur. Yine de bir şey yanlış giderse, SHA-256 hash’i bunu yakalar ve aktarım bozuk bir dosya vermek yerine açıkça başarısız olur.

Hayır, ve bu bir eksiklik değildir. Geri dönüş kanalı yoktur — bir ekran ışık yayar ve ışık onayla geri dönmez. Tamamlanma, alıcı cihazda görülür. Başka bir şey iddia eden herhangi bir arayüz yalan söylerdi ve bizde zaten bir kez, ürünün asla sahip olmadığı tam da bu kanıtı sunan bir test oldu: simülasyon, simüle edilen kameranın çözmeyi başardığı şeyden kendi kaçırma oranını hesaplıyordu. İşte bu bir geri dönüş kanalıdır. Bir test ile teslim edilen kod, neyin bilinebileceği konusunda anlaşmıyorsa, yalan söyleyen testtir.

32 MB; daha büyükse seçimde reddedilir. Sınır protokolden gelmiyor, bir tarayıcı sekmesinin belleğinden geliyor: RaptorQ tüm paketleri aynı anda somutlaştırır ve 2x oranında 50 MB’lık bir dosya 150 MB canlı dizi anlamına gelir; bu da bir telefon sekmesini öldürmeye yeter. Kodlama ana iş parçacığında eşzamanlı çalışır; bilgisayarda 32 MB için 2,5 saniye ölçülmüştür. Fiilen taşınan şey dosyanın boyutu değildir: zarf RaptorQ’dan önce gzip ile sıkıştırılır, bu yüzden 1 MB’lık bir tablo birkaç kilobaytlık paketlerdir, 1 MB’lık bir fotoğraf ise bir megabaytlık paketlerdir.

Ne biri, ne öteki. Hesap yok ve abonelik yok. İlk ziyaretten sonra sayfalar ağ olmadan çalışır, çünkü her şey — iki WebAssembly ikili dosyası dahil — kendi alan adından sunulur. Yolda öğrendiğimiz bir şeyden de söz etmeye değer: kayıtlı bir service worker çevrimdışı destek anlamına gelmez. İlk yüklemede sayfa ve kaynakları worker denetimi devralmadan önce getirilir, dolayısıyla onun handler’ı onları hiç görmez. Sayfa kendi kaynaklarını varsaymak yerine Performance API aracılığıyla bildirir.